නොනිද නිදන ප්‍රේමය

මා ස්පර්ශයෙන් ගුප්ත ඔබ නිදියන විට
මා  ප්‍රිය බව කෙලෙස පවසම්ද ඔබට
සුළගට නැළවෙන නුඹේ   ලස්සනට
චුට්ටක් ලං වෙන්නට ආසයි මට ඔතනට

බඹරුන් ආ විට රොන් සොයා නුබ ලගට
නුඹ සැතපෙනවද මා ආ සේම නුඹ ලගට
උන් යාවි ඉගිලී ලස්සන වෙන  මලකට
නුඹ නිදි වග පවසාවි ඒ      සැමට

වසන්තයට ඇහැරියන් මගේ මල  විගහට
අවරට යන හිරු යලි දිනෙක එන විට
නුඹ නිදියාවී නටුවෙන් ගිලිහි වැටී බිමට

දිනෙක හෝ පැතුම ප්‍රේමයයි.

සැදැවේ දොරගුලු හැරලූ කුටියේ

මිතුරන් රැස් වී දොඩමළු වේ.

  නිදි යහනේ මට වෙන් වූ හිඩැසේ

  තිරපට අතරේ විදුලි එළි රටා දිවේ....//

  කළුවර ඇවිදින් මා ඉදහිට තනිවී  

  හුදකලාවට පිවිසෙන සිත ඉකිබිදී

  දහවල ඔබේ හමුව මනරම් යැයි සිතේ

  හෙට දින හිරු යහනට විත් මා කැදවන දිනේ...//

  අවසර නැති  සිත අකුලා ගනු මිතුරියේ

  මොහොතක් මා'නෙත ඔබ හදවතේ 

 විකසිත නෙළුමක් සේ දකිනු රිසි සේ 

 බැස යන්යනෙම් අවරට යන හිරු සේ......// 

වසන්තය

උළුවහු වැසෙන තරමට

දොර ජනෙල පොඩිකරන්

වසා පැතිර වැටෙන මේ

"මහා හිම වර්ෂාව"

හැමදාමත් එකම ඉසව්වකට

වැඩියෙන් වැටෙනව

එත් කවද හරි දවසක

ඒ හිම උණුසුමින් ගිලා බසිනව,

"වසන්තය"

කටු ඉපල් මත

සුසිනිදු මෘදු මල් විකසිත කරවා

ලා රතු දළු උයන් වතු පුරවනවා

එත් එදාට ...

"මිනිස්සුන්ට ගානක්වත් නැ"

එත් ඒක එහෙම වෙන තරමට සුන්දරයි

හැමදාම එකම ඉසව්වකට

වැඩියෙන් වැටෙන හිම අඩුකරන්නට

දරන වෙහෙස වසන්තයේදී

සත්තමයි අපිත් අමතක කරනව

අහිතක් නැතුව පරිසරයම

සුද්ද කරන

හිම වරුසාවම

අවසන් කර උදා කරන

වසන්තය තමයි "අපේ යුගය"

ඕන් දැන් එළඹිලා... 

නෑ පෙම් කරන්නේ

හිරු පැරදී රතින් දිළිහී  

රතම විහිදුවාලූ නිලඹරේ

කළු වලාවකි ඔහු හඹා යන්නේ

හැකිද ඉවසනු මේ ගොම්මන් වේලේ

සඳ කැන් අහස් කුස පුරා    

තරු පිරිවර පොකුරු රැසේ

ගලා ගලා විත් නෙතු මානේ      

හිනැහේ නුඹ හිනැහේ

හිරුත් සොයා ගියා     

සඳුත් සොයා ගියා      

පෙම් හසුන් වී වළා     

ඒ මේ අත දිව ගියා      

සඳ සෟම්‍යයි ඒ නුඹ වගේ

කඳුළු හැඩයි ඒ නුඹ වගේ

හිරු සඳු නැ කිසිම දිනේ

අප වගෙයි නැ පෙම් කරන්නේ