දිනෙක රැයක

ගැ : දිනෙක රැයක සීතල කඩා හැලෙනා
       සඳ කැන් වැසී වැසි ඉද හිට හැලෙනා
       ඔබ කොයි ගියෙ දෝ  සිතිවිලි සැලෙනා
       මහඳ අතීතයේ අඳුරේ සුසුම් කැලබෙනා

දේ: දැනේ සුවඳ පොද සිපගත් වසන්තයේ ..//

පි:  මේ යෞවනයේ ගිලන් වු ප්‍රේමයයි
      ඉඳු නිල්මිණි දෙනයන කදුලක ගිලී ගියේ
      පෙර දිනේ ගිලී සිනා සයුරේ
      ගෙවූ කාලය ඉදහිට රැය දවාලයි ප්‍රියේ

 දේ: දැනේ සුවඳ පොද සිපගත් වසන්තයේ ..//

සොබා දහම

සොබාදහම 

මම සොබාදහම අදහමි. මගේ  ආගම සොබාදහම යි. "සොබා" යන්නෙන් ස්වාභාවිකත්වය හා යථාර්ථය මුසු වූ දහම යන අර්ථ දැක්විය හැකියි. දහම ජීවිතයක ආලෝකයයි. බ්‍රාහ්මණ ආගමේ දැක්වෙන බ්‍රහ්ම සහව්‍යතාවයට පත්වීම  අදහස් කරන්නේ තමාත් විශ්වයත් එක් ශක්තියක් ලෙස දැකීමයි.  මනස දියුණු මිනිසා පරිසරයට හිතකර දිවිපැවැත්මක්  ගෙවු බව   ආගමික මුලාශ්‍රයන් කියාපායි.බුද්ධියේ රජු තථාගතයෝ ද  මිනිස් වාසයෙ ශ්‍රාවකයෝ දන් තොර හුදකලා මහ කඳු ශීකරයන්, ගංඟා හා වෘක්ෂයන් වර්ණනා කලේ ය. ඔබටත් මටත් පරිසරය සමග අනුගත වීමට හැකියි. වර්ෂාවකදී පොලව මත වැටෙන වැහි බිංදු ,මල් පෙති පුරා තවරාගත් පිනි බිදු ඒ සියල්ල සොබා සෞන්දර්ය කියා පායි. එම සෞන්දර්ය, ලස්සන, සිරියාව, සෞභාග්‍ය රැකගත නොහැකිනම් සිදුවන්නේ නපුරකි. දහම ඉක්මවාලීමට මිනිසාට නොහැකිය. එසේම පෘතුවිය අපේ නිවහනයි. ආකාශයේ තරු කෙතරම් තිබුනද තම නිවහනට සම නැත. ජීවිතය දකින්න තමා තුළින්ම. දැකීම දහමින්  පෝෂණය කරගන්න .එවිට සුදුසුම දේ  සොබාදහම විසින් මිනිසා බොහෝ කාලයකට සූදානම් කරනු ඇත . 

මගේ හිරු

 ( සයිබේ ක්‍රීඩාංගණයේ රාත්‍රී චායාරූපයකි)

ගොම්මන් අඳුර සයිබෙට ඇදෙන      විට
එෆ් ෆෝ සඳ එළියේ ගිලෙයි        හිමිහිට
සරුංගලේ පොත ඇත යමි මා      විගහට

අකුරයි හෙට උදැහැන නැගෙන හිරු මට 

සැණකෙළිය

හිමිදිරි උදයග පිපි ධවල මලක්
හිනැහී ලහිරුට
සීත සළු පැලදී විට,
උණා දැමුවේය
රළු අඳුරු සළු.

රෑ මුළුල්ලේ කඩා වැටුණු
ජල ගඟක් මැද
සීතලේම.............
වෙර දරා රැකගත් ඒ මල,
හිනහුනා හිස ඔසවා
හිමිදිරි උදයග
දුක් කඳ පහව ගිය විට.

කාලයේ තිරපට
රත් වී ඇද හැලින.

ගසද නොදනී
"පාමුල මල"
මළ හිරු රැගෙන ගිය වග.

අහිමි සෙනෙහස

එගොඩ කදු මිටියාවත
"පා මුල"
දොළ පාර පසුකරන්
ඕවිට මැදින් යන විට
හමුවනා සුන්දර "කදුගිර"
සුවිසල්ය
එදා ලෙසම
නිස්කලංක ය.

ඉදහිට නිවාඩුවට
ගමට ගිය විට 
නොදරුවන් සේ
තවමත් පය පැකිලෙනා
හිත කකියවනා
ඒ ඉසව්ව,
මහ ගිරි මුදුනක පාමුල
අප්පච්චි නිදියනවා
මා කුඩාකල සිටම.

සරසවි ගිය
මතකයන් මා නුබට
කියන්නට
පෙර දින
හඳ එළියේ තනියම ආවා මතකද?

" නුබ මා
වඩාගෙන
කටු කටු ඇනෙනා කිතිකැවෙනා
සුදුමුහුනට මා තද කර පපු මැදට ගෙන
අහසේ තරු ගැන්නා පෙර දිනෙක"

අද මා
මිතුරන් හා මත්ව
සොයනවා ගම ආ විගස
ඔබ......

"මතකයන් අතර මා තනිවම
සැමට හොරහින්ම "

ඇදී යනවා සොයා
මහා ගිරි ශිඛරයක
සැතපෙන සෙනෙහසට
නිදහසේ කතාකරන්නට

දිනෙක නැගිට
"අහිමි සෙනෙහස"
දෙගොඩතලා යන දොලපර
හමුවනා නිම්නයේදී,
ලොබ නැතුවම හිමිකර ගන්නට
මා සිටිමි
මග බලා .....

තරුවක් වී මග කියනවාද
නුබේ චුටි පුතුට ...